Herkesin kendi keder ritmi vardır. Acı kimimizde çığlığa, kimimizde gülümserken titreyen bir dudağa dönüşür; ama bir yerde hepimize dokunur. Bu kitap acıyı açıklamaya çalışmaz. "İyi bir Tanrı neden acıya izin verir?" sorusunun ağırlığını küçümsemeden, acının tam ortasında kalan insanın çoğu zaman başka bir soru sorduğunu hatırlatır: Tanrı şimdi nerede?
Acı Çekme Teolojisi bu soruyu çarmıhın ışığında okur. Tanrı, acıya uzaktan bakan bir gözlemci değildir; Getsemani'den -"yağ presi"nden- geçip acının en derin yerine kadar inen Kurtarıcı'dır. Çarmıh, acının "neden"ini çözmez; acıyı yüklenir. Son sözü ise diriliş söyler: acı son değildir. Kitap üç adımda ilerler. Önce acıyı anlamaya çalışır; sonra acı çekenlerin tanıklığından öğrenir -Yahya, Eyüp, Hanna, Pavlus, Davut-; en sonunda acıyı taşımanın sanatını sorar. Sistemli teolojinin araçlarını kullanır, ama kavramların gölgesinde boğulmadan, pastoral bir dille yüreğe seslenir. Acı çekme sanatı, acıyı güzelleştirmek değildir.
Kırık cam parçalarının kurşunla birleştirilip bir vitraya dönüşmesi gibi, acının izlerinin Kutsal Ruh'un elinde bir araya getirilerek diriliş umudunu yansıtan bir esere dönüşebileceğine dair bir çağrıdır. Bu, bir çözüm rehberi değil; çarmıh ile diriliş arasında uzanan bir yol arkadaşlığıdır. Acıyı taşıyan herkese, çarmıhta sadakatin sessiz ama sağlam umuduyla uzanan bir davet.