Dinmeyensen şimdi sabrımın taşını yuvarlarsınuzatırım saçları, tırnakları, anlarıbeklesem büyür müsün sen çocuk?ırmaklar genişliyor, dallanıpbudaklanıyor ağaç...sen şimdi sabrımın taşını yuvarlarsıngizime bir ilmek daha atarım benböylece bir kakül iner o çıplak alınaalın o ki saçtan kırışmaz zerresikırışır seni beklemekle geçen zamanbelki hiçgelmezsin!