Anadolu Günlüğü

Uyuma OyunuGüneşli bir gün. Beş kişiydik; bizim mahallenin temel kadrosu.Küçük arabamızla çıkmıştık kıra. Mahalle reisi ağabeyim... Emir vermiş; yatma-uyuma denemesine girişmiştik:Gün batmak üzeredir. Günboyu koşup oynamanın yorgunluğuyla, serin toprak bizi beşiğinde sallıyor, gözlerimiz süzülüyor. Taklit gerçeğe köprü oluyor ve uyuma oyunu bizi oyuna getiriyor. Gerisi uyanınca anlaşılacak..........İlk uyanan ben oluyorum: Altımda yaş toprağın, üstümden ay ışığının serinliği ile ürpertideyim. Kulaklarımda derenin lakırdısı:Taşlardan dökülürken, gece-bülbülü gibi şakıyor. Derenin ninnisi kafilemizi de, kafile başımızı da almış büyüsüne; ay ışığına sergilemiş:Ay ışığı yalıyor yüzleri suya veriyor. Su yıkıyor aya seriyor. Ay yalıyor, meltem tarıyor çocuk saçlarını; sarı-siyah saçlar savruluyor beyaz ışıkta... Benim göz ışınlarım sinyal veriyor sanki dimağlara:Gerneşen uyanıyor, bozyara dayanıyor.- Bu ne yahu, diye oğuşturuyor gözlerini kafile başımız?- Uyumuş kalmaşız, yarı gece olmuş, ay doğmuş... diye özetliyoruz öykümüzü. Gözlerimiz birbirini kolluyor; bir şeyler anlatmak için. Ay ışığıyla karşılaşıyor, ay gölgesiyle karşılaşıyor... Birbirimizi tanımaya çalışıyoruz: Yerine koyamıyoruz zamanı, mekanı, insanı...Yoramıyoruz yerli yerince olayı... Reis kalk emrini veriyor. Yar kenarındaki (makam) arabasını (okundan) kendisi çekip yürüyor...- Mızmız etmeyin ulan; diye çıkışıyor, arkaya...........Köy evlerinin gölgelerine ulaşıyoruz... Ev önünde, ev halkını ay gölgesinde oturur buluyoruz... İçeriye dalarken; bir kararın tehir edilmesinin ifadesi, Babam dan:- Hele yatsınlar da, sabahtan sorarız hesabını...