Aşk-ı Memnu

"Nihayet Firdevs Hanım'ın kızı olmuştu; evet, yal­nız onun için gitmiş, bu adamın kollarında kirli bir kadın olmuştu. Demek onun kanında, kanının zerrelerinde bir şey vardı ki onu böyle sürüklemiş; sebepsiz, özürsüz Fir­devs Hanım'ın kızı yapmıştı.

Şimdi ne yapacaktı? Bir kere düşmüş olmak, artık büsbütün uçurumlara yuvarlan­mak için bir sebep, bir hak teşkil etmiş olacaktı, öyle mi? Hayatı artık baştan başa bir yalan, iğrenç bir yalan olacaktı. Lakin buna nasıl tahammül edecekti?

Böyle sabahleyin, o düşüşün heyecanı ertesinde kendi kendisinden iğrenirken hüviyetinin gizli derinliklerinde bir biliş parıltısı hissediyordu ki artık bu başlayan düşüşü takip etmemek, yine o odaya, yine onun kollarına dönmemek mümkün değildir. Behlül'ün hatırasında tesadüfle sahiplenilmiş bir sefil kadın hükmünde kalamazdı, artık onun hayatına tasarruf etmeliydi, onun olmalıydı, onu sevmeliydi, sevmeye çalışmalıydı; bu aşk günahı­na öyle bir istikbal mecrası tayin etmeliydi ki onu alçaltmasın yükseltsin. Evet, bunu yalnız aşk temizleyebilirdi."