Karanlık, bir akşam vaktiYüzünde sokak lambasından vuran kızıllıkve kar beyazından yansıyan aydınlık Ocak ayı olmalı kış bastırmıştıKar yığınları vardı her yerdeBuz gibi bir akşam… Soğuk; ellerini üşütmüş, kar yüreğini Gözlerin gelincik ateşi kızıllığında Beyazı kırmızıya çalmakta.Bilmem kaçıncı vedanınşarkısını bestelemekte zamanVe güfteyi söylemekte dudağınTellere konmuş evsiz bir çift güvercin… Gözlerin ağlamaklı, boğazın düğüm düğümHoşça kal derkennemlenir gözler elvedaya sarılan avuçların.Yüreğim, soluğun da zavallı tutsakBırakma, giderken onu da götür