Azlal

Elimde eskiden kalma bir fenerOrtasındayım karanlık bir hengameninSessizliğe doymuş hâreler varSiyah tenli bir figanlaUzun bir tünelin içinden geçerekYine yüzünden başlıyorum hikâyemeSenin yüzünden!Yakılır serin buselerde bin kelime bin kitabe aşkŞiir kırılırBir intizarın gövdesinde sarılırBir şiirlik can kanar uzaklarındaAyağının tozundan süpürülür canımın şifasıAdında bir çekim varAdına yürür tüm hücrelerimHüznümün en taze masalındaGezinirken varlığınİsimsiz ağrılarım başlarBirazı isyanBirazı da üstümde emanet duran gururSana benzeyen mehtabın rahminde can bulurBu cansız fermanlaBu sûrurDört mevsimde aynı devranZindan yine o aynı zindanYollara bakıyorumKimliksiz prangalar ayaklarımdaTohumsuz mağaralar ardımdaCeviz kabuğunda sırdır yüzünEllerim morBiraz kirlidir biraz temizKalbimde karanfil ezgisiGüz boylarındaBir devrimcin yasak şarkılarındaKalbim her an patlamaya hazır bir mahşerdirŞiir kiİçli bir duânın çeşmesidir oradaZamansa şimdiBoş bir sayfadaİki boşluk arasındaKısık bir sesin baş ucundaTabut yüklü bir cümledirYalnızlığımın çehresinde gök duvarıYağmuru senin için ağlarken gözlerimKarışıyorum tuz tuz nehirlereŞimdilerde bir nehir şiir aşkı sürüyorumYüreğimin yüzüneSenin yüzünden