Bizi kendine bağımlı kılan nesneleri tanımladıktan sonra kurtulma kararı üzerinde düşünmeliyiz. Ailemiz için, eşimiz için, doktor için veya mahkeme kararıyla bir bağımlılıktan kurtulmak imkânsıza yakındır. Bağımlılığımızdan kurtulmak için tek önemli ve geçerli neden kendi arzumuzdur. “Artık böyle devam etmek istemiyorum, şu anda bulunduğum durumdan memnun değilim ve değişmek istiyorum.” şeklinde düşüncelerimiz varsa ilk adımı atmaya hazırız demektir. Değişim motivasyonu dışarıdan gelmez, o tam olarak kendi içimizdedir. Değişim ancak içeriden başlarsa hedefe ulaşır. Onu içimizde bulamıyorsak yeterince bakmadık demektir.
Bir kez değişmeye karar veren kişi, bir daha asla eskisi gibi olmaz çünkü artık kendisinin farkındadır; gözü açılmıştır. Bulutların arasında dolaşarak kendi gerçekliğinden uzak kalma dönemi yavaşça biter ve farkındalık, fırtınadan sonra güneş gibi bütün parlaklığıyla belirir. Sisleri dağıtması ve her şeyi netleştirmesi beklenen işte bu “farkındalık güneşi”dir. Bir kez aydınlandıktan ve çevrenin farkına vardıktan sonra artık güneşin önünü bulut kapatsa bile kişi kalıcı karanlığa dönemez. Işığın orada olduğunu ve kendisini beklediğini bilir. Değişimin zorlu bir süreç olduğu ve fırtınalı bir yol olduğu doğrudur, düşe kalka ilerlenir fakat güneş hep oradadır, bize yol gösterir.