Ben Senin Gibi Bir Anne Olmayacağım – Yasemin Saygın – Sarnıç Yayınları

"Dilinin gücünü annene gösterme. Zira sana konuşmayı o öğretti. Annene saygı duy."
Ben henüz 8 aylıkken annesinin kardeşine hamile kalmasından dolayı sütten kesilen, bakımı için babaannesine ve halasına terk edilen bir bebeğim. Bilmediği bu dünyaya gözlerini açan bir bebek güven duymak, sevgi hissetmek, sarıp sarmalanmak, sıcak bir dokunuşla büyümek ister. İçimdeki ışığı söndürmeden yaşamak için verdiğim bu savaş benim için çok çetin geçti. "Sen beni hiç sevmedin! Sevmeyi mi bilmedin anne ... " dediğim çok zamanlar oldu. Sağlıklı gelişim için anne sütüne ihtiyacım olduğu bir dönemde anne sütünden mahrum kaldım. Ana sıcaklığına, şefkatine, ilgisine ruhumun en aç olduğu bir dönemde annem tarafından terkedildim. Benden mahrum bırakılan her sarılma, her güzel söz, her öpücük kendime duyduğum sevgiyi ve değeri günden güne eksiltti. Kendime inancım azaldı, dünyaya güvenim sarsıldı, insanlarla bağ kurmakta zorlandım, sürekli onay ve güvence arayışında oldum, dışsal motivasyonla hareket edebildim, reddedilme ve kaybetme korkusuyla yaşadım, sağlıklı ilişkiler kurmakta zorlandım. Kendimi hiç sevmedim, kendime değer vermedim, kendimi sevilmeye layık görmedim. Bedenimden ve düşüncelerimden tiksindiğim zamanlar oldu. Kendime çok acımasızca davrandım. Hiç tercih edilen olmadım. İnsanları kaybetmemek için alma verme dengesini gözetmeden hep verdim. Emeğimi, sevgimi, vaktimi ... Hem de hesapsızca. Hayatı sırtlandım sevdiklerimi kaybetmemek için. Ben bu yükü sırtlanırsam onları mutlu ederim, onlar da beni hiç terk etmezler diye düşündüm. Zamanla bir de bakmışım ki insan bağımlısı olmuşum. Tıpkı uyuşturucu, alkol, sigara bağımlısı gibi ...
Gölgeler içinde büyüdüm ve nihayetinde kalbime bir duvar ördüm. Sevginin yokluğu, bazen sessiz bir çığlığa dönüştü ben de ...
Bazen de fırtınalar kopardı içimde. Kimi zaman bu eksikliği içime gömüp sessizleştim, kimi zaman öfkeye sarıldım, kimi zaman hayata karşı bir başkaldırı gösterdim. İçimdeki boşluğu doldurmak için çoğu zaman bedelini çok ağır ödediğim hatalar yaptım. Manevi güçlüklerin yanında maddi güçlüklerle de boğuşunca kendime bir söz verdim: Ben annem gibi bir anne olmayacaktım. "BEN SENİN GİBİ BİR ANNE
OLMAYACAĞIM! Ben bir erkeğe bağımlı olmayacağım. Ben bütün hayatın çilesini çeken bir ev kadını olmayacağım." dedim anneme ... Tıpkı bundan kırk yıl sonra kızlarımın bana söyleyecekleri gibi ...