Geç baba olmuş, kendi anne babasının vefatına giden seyirde, kendi babalık serüveninde oğluna az vakit ayırabilmiş bir babanın kendinden sonra oğluna kalsın diye notları… Acıları, gülümsemeleri, yorgunlukları aslında. Toplumu eleştirmesi, mesleğinin gereği olarak görmesinden. Haberi aldığından belki de sekiz buçuk yaşına kadarki süreçte, ileride anlar diye oğlu için kaleme aldığı notlar bunlar. Avukat ve hayırlı evlat olmaya gayret ederken kendinden vazgeçmiş adamın evladına serzenişleri… Anlaşılma derdiyle değil de tarihe bazen bir not düşmek bazen bir gerçeği avaz avaz dile getirmek için kaleme döktüğü sözler bunlar. En büyük eserim olan oğlum Cihan Canbolat olmasaydı bir baba gözüyle bakamazdım hayata. Aslında sadece varlığı sebebiyle olsa dahi bana öğrettikleri… Dahası da var. Bir gün bana, “Baba! Sen mücadeleyi bırakmazsın. İyi ki varsın!” demiştin. Ben de diyorum ki: “İyi ki varsın ve evladımsın! Allah bağışlasın seni.” O derin kokunun mutluluğu, bakışlarımızla anlaştığımız sakinliğimizin huzuruyla öpüyorum seni.
Baban