"Michel, bu matrak harbin en azgın döneminde, yirmi dört saatlik izinle geldi Paris'e... Tatlı bir sonbahar sisine sarılı yürek paralayıcı bir barış havası kaplamıştı Paris'i... Orada, geldiği yerde olup bitenlerden hiç kimsenin haberi yok gibiydi; sadece Michel'di sanki bilen, cephedeki kepazeliği! Bir acı halinde duyduğu yalnızlığını..."Şaşkınlık verici bir yetenekler bütünü olan bu kitaptan, sürekli bir fişek şenliği seyretmiş duygusuyla ayrılıyor insan.- Albert Camus-