Bir Merhamet Hikayesi Hüseyin

Bozkırın tozlu yollarından Ankara'nın soğuk koridorlarına uzanan, sessiz ama derinden akan bir nehrin hikayesi bu. Hüseyin, isminin ağırlığını kalbinde, merhametin yükünü ise omuzlarında taşıyan bir adam. İsmail Onbaşı'nın sert ve disiplinli mirasıyla harmanlanan çocukluğu, onu hayata karşı bir zırhla değil, şifa veren bir şefkatle donatmıştır.
Dünya bazen çok sert, bazen çok adaletsizdir. Sınıf odalarındaki küçümseyen bakışlar, gurbetin buz kesen geceleri ve hayatın en umulmadık anlarında kapıyı çalan o ağır sınavlar... İnsan, ruhunu kirletmeden bu yoldan nasıl geçer? Sıdıka Çal Arslan, Bir Merhamet Hikayesi: Hüseyin ile bizi vicdanın en kuytu köşelerine, bir insanın kendini başkalarında bulma çabasına davet ediyor.
"İyilik," diyordu Hüseyin, "bir bıçak darbesiyle terk edilmez."
Bu kitap; sessizlerin sesi, merhameti kalkan yapanların siperi ve her şeye rağmen iyilikte direnenlerin zarif destanıdır. Kendi acısını başkasının tebessümüyle iyileştiren bir adamın, son nefesine kadar koruduğu o büyük sırra tanıklık edeceksiniz. Bozkırın bilgeliğiyle şehirli bir aydının nezaketini birleştiren Hüseyin'in dünyasında, insanlığın en saf halini bulacaksınız.
Merhametin, en koyu karanlığı bile nasıl aydınlattığını keşfetmeye hazır mısınız?

YAZAR HAKKINDA
1984 yılında Ankara'da dünyaya geldim. Annem ev hanımıydı, babam ise serbest meslekle uğraşırdı. Çocukluğum, hayal gücümün en yoğun olduğu yıllardı; edebiyatla kurduğum ilk bağ da o yıllarda, daha ilkokul çağında şiirle başladı.
Eğitim hayatıma, lise döneminde bankacılık alanında adım attım. Sonrasında sigortacılık, işletme, fotoğrafçılık, sağlık yönetimi ve tasarım kültürü gibi birçok alanda üniversite ve yüksek lisans eğitimleri aldım. Bu alanlar, yalnızca mesleki değil, aynı zamanda kişisel gelişimime de büyük katkı sundu. Sanat benim için bir yön değil, çok yönlülüğün kendisidir. Takı tasarımı, sahne ve objektif makyajı, dikiş ve kıyafet tasarımı gibi el emeği isteyen işler benim hem üretim hem de huzur alanım oldu. Ancak hiçbir uğraş, yazmak kadar ruhumu beslemedi. Sağlık sektöründe kamu işçisi olarak çalışmam ise bir başka yazarlık tecrübesiydi. Ne kadar çok insan, o kadar çok hikaye birikimi verdi bana. Yazarlık serüvenim, sadece kelimelerle değil yürekle yürüdüğüm bir yolculuğa dönüştü. Bu yolda beni en çok onurlandıran anlardan biri, İnönü Üniversitesi'nin Deprem Öyküleri kitabında yer alan Hataylı Gelin adlı öykümün yayınlanmasıydı. Bugüne dek üç kitabım yayımlandı. Ancak, onları yalnızca basılmış eserler değil, birer sosyal sorumluluk adımı olarak görüyorum:
Güneşin Işığı Kalemime Dokundu: Lösemili çocuklara ve şehidimiz Yusuf Ataş'ın aziz hatırasına adanmıştır.
Oku ile Başladı İlk Nefes: Kadın sığınma evlerinden çıkan kadınların sesi olmak için kaleme alınmıştır.
Mutlu Bebekler Ülkesi: Sığınma evlerinde kalan çocukların umudu olması dileğiyle yazılmıştır.
2009 yılından bu yana fotoğraf çekiyorum. Objektife düşen her karede ayrı bir hikâye yakalamaya çalıştım ama hiçbir kare, yazının verdiği doyumu yaşatmadı bana. Yazmak; nefesim, ilacım, mücadelem ve en samimi benliğim oldu. Kalemim kırılana dek yazmaya, üretmeye ve ses vermeye devam edeceğim. Çünkü benim hikâyem, sadece bana ait değil; duyan, hisseden, anlayan herkesin hikâyesi.