Bu Kalbi Sahipsiz mi Sandın?

"Yalnızım." dedim.
"Ben varım." dedi.
"Yoksun." dedim.
Kalbimi gösterdi…
"Buradayım ya." dedi.
"O zaman anladım aslında hiç yalnız olmadığımı ve bu kalbimin sahipsiz olmadığını…"
"O hep benimleydi de ben değilmişim kendimde."
Kalbimiz dünyalık sevgilerle, dünyalık dertlerle, dünyalık meşgaleler ve kaygılarla öylesine dolar ki bazen o kalbin asıl sahibini orada hissedemez hâle geliriz.
Ve bir yalnızlık, bir kasvet hali çöker içimize. "İçim sıkılıyor" dediğimiz, bizi sıkan o rahatsızlık hâli aslında Rabbinin kendisini kula hatırlatmasıdır. "Ey kulum! Ben seninleyim, sana şahdamarından daha yakınım; sen kiminlesin?!." der âdeta bize.
Huzurdan gafil kaldığımız için, o kalbimizi davetsiz misafirlerle fazla meşgul ettiğimiz için, o kalbin asıl sahibini değil de şu geçici dünyanın fani dertlerini gözümüzde büyüttüğümüz için o huzursuzluk hâli sarar kalbimizi.
İnsan özünü fark etsin ve özüne dönsün diye sıkar Yaradan…