Freud'un ölümünün ardından geçen yıllarda parçalanan ve dağılan psikanalitik bilgi, psikanalistleri yeni bir sentez arayışına itmiştir. André Green, bu kitapta tam da böyle bir senteze varma çabasını gösteriyor: Freud'un 1938 tarihli Psikanalize Toplu Bakış'ına bir yanıt niteliğinde, yarım yüzyılı aşan klinik ve kuramsal birikimini üç bölüm hâlinde yeniden düzenliyor. Aktarım ve karşı-aktarım, psikanaliz ile psikoterapi arasındaki ayrım, dil-söz-söylem üçlüsü ve bilinçdışının tanınması gibi başlıklar üzerinden; alanın içinde bulunduğu durumu teşhis ederken Winnicott, Bion ve Lacan'ın açtığı yolları da kendi düşüncesiyle harmanlayarak çağdaş psikanalitik pratiğe dair özgün bir çerçeve sunuyor.

1927-2012 yılları arasında yaşamış, Paris Psikanaliz Derneği'nin (SPP) başkanlığını ve Uluslararası Psikanaliz Birliği'nin (IPA) başkan yardımcılığını yürütmüş olan André Green, çağdaş psikanalizin en özgün seslerinden biri olarak tanınır. Kitabın odağındaki "yanlış tanıma" (méconnaissance) ve "tanıma" (reconnaissance) kavramları arasındaki gerilim, Green'in psişik yaşamı bir bilme-bilmeme diyalektiği olarak okuma biçiminin özünü oluşturur. Ona göre analitik sürecin nihai amacı bir şeyi bilince çıkarmaktan çok, bilinçdışını bizzat "tanımak"tır. Proust'tan Shakespeare'e, Conrad'dan Borges'e uzanan edebi referanslarla ördüğü bu metin; klinisyenler kadar psikanalizin kuramsal ve kültürel ufkuyla ilgilenen her okur için bir ustanın düşünce dünyasına açılan yoğun ve aydınlatıcı bir kapı niteliği taşıyor.