Geleceklerini hazırlamak için yedi yaşında önlerine açılan eğitim ve öğretimin ilk kapısı on bir yaşında zorunlu olarak yüzlerine kapanmıştı. Bundan sonra yaşamın yeni kapıları önlerine nasıl açılacaktı, kestirmek olası değildi. Bugüne dek babalarının yaptığı gibi kimi karasabanın sapına yapışacak, bir çift öküzle kıraç, verimsiz tarlaların içinde sabanın açtığı hat boyunca ömrünü tüketecek, toprağı olmayan başkalarının yanında ırgat olarak çalışacak, kimi de yorganını sırtına sarıp İstanbul’un yolunu tutacaktı.