Topladım tüm kül kırıntılarımı,Biraz hüzün biraz yüzün var heybemde.Ama, en çok yüzüme hüznün zehir saçıyor.Batarken güneşi kıymet bilmeyenlerinBen güneşe şiirler ekiyorken dağ gibiGüneş, benden kaçıyor...SonrasındaSükutuna küllerin,Güllerin en senini ektim de yara gibi,Çıbanca büyüttüm sen denilen nimeti...Ve kopup düşerken kalbinden adımSararmış bir yaprak gibi,Keşke, topraıında humus olsaydım...