1759 Avrupa, Lizbon depreminin ve Yedi Yıl Savaşları'nın gölgesinde kendi felsefelerini sorguluyor. Voltaire, alaycı kaleminin en keskin işini görüyor: Saf bir delikanlının, hocası Pangloss'tan öğrendiği "mümkün dünyaların en iyisi" inancını dünyaya sınatıyor. Westfalya'nın küçük şatosundan bir tekmeyle kovulan Candide, Bulgar ordusunun talimlerine, Lizbon'un alevlerine, Engizisyon ateşine, Eldorado'nun altınla oynayan çocuklarına, Surinam'ın kesik kollu kölelerine ve Venedik'in bezgin sofralarına savrulur. Aşkı kaybeder, yeniden bulur; servet kazanır, çabuk kaybeder; her tokatta hocasının cümlesini bir kez daha tartar.
Sonunda Propontis kıyısındaki küçük bir bahçede, bir kürek sapına ve yaşlı bir Türk'ün üç sözüne varır.
Voltaire'in tüm zamanların en cesur kahkahası, bu kısa romanda saklı. Bu kitap, dünyayı kurtarmaya kalkmadan önce kendi bahçesini ekmeyi öğretiyor.