Çağımızın en önemli özelliklerinden biri de İnsan Haklan Çağı olmasıdır; Bu dönem; insanın insan olma onuruna, yalnızca insan olması nedeniyle- başka hiçbir şart aranmaksızın-, vazgeçilmez, devredilmez, zamanaşımına uğramaz hak ve özgürlüklere sahip oluşunun kurumsallaştırıldığı bir dönemdir. İnsan haklan manzumesi, ulusaldan başlayıp ulusüstüne (supranatİonal) ulaşan kazanımlar bütününden oluşmaktadır. İnsan haklarının korunması ve güvence altına alınması, bir zamanlar yalnızca devletlerin iç işi olarak görülürken, bunun yeterli bir güvence oluşturmayacağı sayısız deneyimlerle ortaya çıkmıştır. Bunun sonucunda, insan haklanın korunması için uluslar arası yaptırım öngören, kurumsal mekanizmalar oluşturulmuştur. Ülkemizin de taraf olduğu İHAS (İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi), tarihsel gelişim itibariyle, getirdiği temel haklar listesi ve güvence mekanizması açısından en gelişmiş ve pratik yararlılığı en fazla olanıdır. Sözleşme çerçevesinde kurulan İnsan Haklan Avrupa Mahkemesi (İHAM) (European Court of Human Rights), somut olaylar sonucunda meydana gelen hak ihlalleri bağlamında değerlendirme yapmakta ve sonuçta iç hukukta yer alan bir kuralın, Sözleşme’de yer alan norma ve giderek Sözleşmenin bütününden, temel felsefesinden çıkan anlama uyarlılığını saptamaktadır.Tarihsel gelişim süreci içerisinde hak ve özgürlüklerin korunması önce yürütme organının diğer bir deyişle siyasal iktidarın sınırlandırılması anlayışı ile başlamıştır. Bunun yeterli olmayacağı, yasaların hukukun genel ilkelerine, insan haklarına aykırı olması durumunda yasama organının da sınırlandırılması gerektiği anlayışı yerleşmiştir. Yargı ise temel hak ve özgürlüklerin güvencesi olarak, yasa koyucuyu ve siyasal iktidarı bütün uygar ülkelerce kabul edilen insan haklarına uygun düzenlemeler yapması doğrultusunda hukuka uygunluk denetimi ile sınırlaya gelmiştir. Özgürlüklere getirilen her sınırlamanın da bir sınırı vardır. Örnek olsun, Türk Hukuku açısından tutuklama, gözaltına alma gibi ceza yargılam...