Ceza Yargılamasında İstinaf ve Temyiz

Adlî yargı ilk derece mahkemelerinden verilen kararların maddî ve hukukî bakımdan denetiminin yapılabilmesi ve hukuka aykırılıkların giderilebilmesi için 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev Ve Yetkileri Hakkında Kanunla ikinci derece yargılama makamları olarak Bölge adliye diğer adıyla istinaf mahkemelerinin kurulması öngörülmüştür. Böyle bir kanun yolunun kabulü ile davanın adil yargılama ilkesine göre yürütülmesi ilkesi yönünden de büyük bir boşluğu ortadan kaldırılması amaçlanmıştır.İstinaf, esas mahkemesi olan ilk derece adli yargı mahkemeleri tarafından verilen hükmün, eylemin sanık tarafından işlenip işlenmediğine ilişkin maddî olay ile sanık tarafından gerçekleştirildiği ve sanığa hangi cezanın verilmesi gerektiği, fiilin suç oluşturup oluşturmadığı ve yargılamanın nasıl yapılacağına ilişkin hukuki sorunun çözümü noktasında her ikisini birden incelemek üzere benimsenmiş bir kanun yolu olarak karşımıza çıkmaktadır.İstinafı temyizden ayıran özellik, temyizde delillerle temas edilerek araştırma ve öğrenme yargılaması yapılamamasına karşılık, istinaf yolunda gerektiğinde deliller de araştırılıp incelenerek esas hakkında yeni bir karar verilmesi; yeni bir olay yargılaması yapılarak hata saptanırsa, esas mahkemesi tarafından verilmiş olan ilk hükmün düzeltilmesi noktasında toplanmaktadır.Yeni uygulamaya başlanan bir kanun yolu olması, istinafa ilişkin henüz hiç deneyimi olmayan hukukçuların bu konuda Yargıtay’ın önceki uygulamalarından yararlanmasını gerektirmektedir. Zira istinaf, temyiz kanun yoluna benzer, hukuka aykırılılıkların daha kısa yoldan, ilgililer ve delillerle yüz yüze gelerek giderilmesini amaçlayan bir kanun yoludur. İstinafta hukuka aykırı uygulamanın giderilmesi için ilk derece mahkemesine dosyanın bozma kararından sonra geri gönderilmesi olmayacağından dosyaların gereksiz yere sürüncemede kalması ya da zamanaşımına uğraması da söz konusu olmayacaktır.Kitapta, 01. 06. 2005 tarihinde yürürlüğ...