Bir hikâyem var diyerek yazmaya başladığım günlük tarzı kitabımda aslında piremsesleri sevdiğimi, uzatmış olduğum okulumun bana kazandırdığı çok şey olduğunu, ölümle yaşam arasındaki çizginin çok ince olduğunu fark ettim.
Türkçeyi aslında bilmediğimi de... Kitabı yazarken neredeyse yazım kuralları kitabı çıkaracaktım. Kelimeler ayrı mıydı, bitişik miydi? Merkez üstü mü, üssü mü? Astsubay mı assubay mı? Strbcks Starbcks ya uf bilmediğim anlaşılmasın…
Öyle vaauv diyeceğiniz türden roman değil belki ama ben de hikâyemi paylaşmak istedim ve siz de kendi hikâyenize mutlu bir son yazın. Ben yazarken çok eğlendim. Ve kaç kere kontrol ettim hatırlamıyorum. Sürçü lisan ettiysem affola. Bu yolculukta bana eşlik eden herkese teşekkür ediyorum.