Yaya geçitlerinde inip kalkan bariyerlerin çan çan sesini duyduğumda demiryoluna koşar, beklerdim. Önce lokomotif uzaktan görünürdü, görkemini artıran dumanıyla. Önümden geçerken buhar makinesinin "çufçuf"una, tekerlerin ritmik "takatak"ına eşlik eden nağmeli bir düdük çalardı. Bu müzik eşliğinde art arda beliren vagonlardaki tanımadığımız ve bir daha hiç görmeyeceğimiz yolcularla el sallaşırdık. Bu, karşılık beklemeden verilen bir sıcaklıktı.
Vagonların yanlarındaki tabelaları okur, o insanların nerelere gittiğini kafamda canlandırmaya çalışırdım. Trene atlayıp her yere ulaşabileceğim duygusu, küçük bir kentte kısılıp kalma endişesini üzerimden atıyordu.
Demiryolunun kentin ortasından kaldırılması kararı, kentin denizle ilişkisi kesiliyor diye eleştirilmişti. Doğruydu ama ben kentin trenle ilişkisi koparıldı diye üzülmüştüm. Ortasından tren geçen kaç kent vardı ki?