Bu lahika, diğerlerinden ayrı bir ruh taşır. Zira onu yazarken, artık sözün bittiği yerde olduğumu hissettim. Kelimelerin ötesinde bir yerde, sadece "ol"anı, "var" olanı, "hakikat"i aradım.
Belki buldum, belki bulamadım; ama aramak bile güzeldi benim için. Bazen damlam sızıntıya, bir bakmışım çağlayana dönüşmüş; eskide olsam keser atardım ama kıyamadım bıraktım kendi haline..
Binaenaleyh, bu satırlarda, bir ömrün muhasebesini bulacaksın. Gençliğin pervasız heyecanından ziyade yaşın getirdiği sükûnetle yoğrulmuş hikmetini..
Fırtınaların dinip suların durulduğu, bulanıklığın dibe çöküp berraklığın yüzeye vurduğu bir zaman diliminin tanıklığını belki de..
Söyleyeceklerimin olması beni hayata tutunmamı sağlamakta.
Böylelikle geçen zamanı ölümsüzleştirmiş oluyorum bir nevi işte..