Divan-ı İlahiyat

Abdülvehhab Ümmi ( v. 30 Mart 1596) ile 16. asırda Elmalı'da başlayan güzel ve sade Türkçe ile şiir söyleme geleneği 19. asır sonlarına kadar devam etmiştir. Bu geleneğe bağlı mutasavvıfların Toroslarda ve Türkmenler arasındaki ahlaki ve edebi faaliyetleri kültür tarihimiz açısından oldukça önemlidir. Başta Vahib Ümmi olmak üzere bu havzada yetişen Hak ve hakikat aşıkları, dört asra yakın bir süre dirilik, dirlik ve birlik nefesini Torosların zirvesinden Müslüman Türk’ün gönlüne bahar yeli gibi üfleyip durmuştur. Vahib Ümmi’nin gönlünden damlayan bu nefesler hiç şüphesiz günümüz insanına da hayat iksiri olacaktır.Elinizdeki “Divan-ı İlahiyat” derdine derman arayan susamış gönülleri bir büyük aşk ve irfan sahibiyle tanıştırabilirse hedefine ulaşmış olacaktır vesselam.İmdi, buyrun aşk ile irfan sofrasına...“Safi aşkın remzini faş eyleyen tevhid-i zatHalık’ın nutkundaki ihsanda hayrandır dilimKimse girmez araya ol söyledir aşıklarıDü cihanı geçmeğe perrânda hayrandır dilimGördüğüm desem sana aklın senin etmez kabulKal ü kıyl lazım değil Sübhân’da hayrandır dilimCan içinde can ile buldu Vehabi maksudunEhl-i derdiz şübhesiz dermanda hayrandır dilim”