Korkuyorum anne insanlar çok var,Tufan dolusu su yutuyorum.Yanlış güneşe yolculuk etmişim,Israrlı bir ızdırap göğüs kafesimi deliyorSentetik bir mutluluk dikiyorlar göz kapaklarıma Biliyorum bu gülümse bana ait değilİntihar edemem yerime bakacak kimse yokBir elma bahçesinde ilk günahı sergiliyorumDevlet hastanelerine düzenli olarak gözyaşı bağışlıyorumO hikayedeki palyaço bir tabanca satın alıyor Hayatına koyduğu nokta bir kurşun genişliğinde Göğe yükselemeyecek kadar ağırlaşıyor ruhlarÖnünden geçtiğim mezar taşına alıcı gözle bakıyorumAnne yemin ederim ilaçlarımı alıyorum.