Gün Yanığı – Orhun Güç – Kırmızı Yayınları

Şiirle aşk arasında derin bir ilişki olduğu herkesin malumu. Bir aşkınlık hâlinde vücut buluyor ikisi de. Ancakşiirle gençlik arasında da derin ve sürekli bir ilişki bulunduğu neredeyse kesin gibi. Arthur Rimbaud,Lautrémont Kontu, şiirimizde kendini erken yaşta kanıtlamış olan Nazım Hikmet, Orhan Veli, Oktay Rifat,Melih Cevdet, Atilla İlhan, Arkadaş Z. Özger, Ahmet Erhan, Nilgün Marmara, Didem Madak, … bunun çarpıcıörnekleri değil mi? Yalnız insanın ilk gençliğiyle değil, insanlığın ilk gençliğiyle de şiir arasında sıkı bir ilişki olsagerek. Şiir insanın ilk gençlik çağından beri var olagelen bir "olgu". Bütün yazınsal sanatların anası ya da atası…Öteki yazınsal ve dramatik sanatlar hep oradan sürgün verip gelmiş. Homeros dedesi ise, Sappho da ablasıdırbu şiirin, Aiskhylos, Sophocles, Euripides de ağabeyleridir.Öte yandan, şiir yalnız bir teknik değil, bir nitelik aynı zamanda. Ona bulanan, onunla kaynaşan sanatlar,onunla kaynaştığı oranda daha etkili oluveriyor. Öylesine ki şiir her şeyi sahici kılıyor; insanı, aşkı, hayatı,dahası şiirin kendisini bile… Hayattan şiiri çıkarırsanız ne kalır geriye? Her ne kalırsa tatsız ve tuzsuz olur.Orhun Güç'ün Gün Yanığı adını taşıyan ilk şiir kitabı bunları düşündürdü bana. Gün Yanığı ilk gençliktazeliğinde bir kitap. Aşık olan bir gencin, aşkı ve şiiri keşfediş serüveni gibi… O serüven boyunca tutulmuşnotlardan, geçilen kıyılar boyunca oltaya gelen dizelerden, şiirlerden oluşuyor. "Uzat gövdeni / Çiçektenmasallar gibi" diyor sevgiliye. "Bir şairin sözleriyle / Senin gözlerini yarattığını gördüm" diye sürdürüyor. Sonrasözün gücünü ve "kifayetsiz"liğini fark ediyor. Bedenden yola çıkıp ruha ulaşıyor. "Şimdi sen güldükçegenişliyor ruhum." Ardından giderek ona da şaşırıyor: "Nasıl olur da bir insan her şeyi sığdırır bir ruha" diyereksoruyor kendine.Önce büyük bir şaşkınlık yaşıyor aşkla karşılaşınca. Bu kadar büyük bir "ateş"le nasıl baş edeceğini bilemiyor.Belli ki imdadına şiir yetişiyor. Onunla erginleşiyor, bir eşik atlayıp ol...