"Karabelen diken çaltı, yalın ayak başı kabak, güreşin ilk harman yeri. Karabelen gök gibi gürler. Köpek sesi, kuzu sesi, çan sesi. Karabelen bembeyazdır. Kepenekler önde koyunlar arkada, Karabelen güreşin ilk harman yeri."

Rahmetli babamın sözleriydi bunlar. Herkes gibi o da atasporuna meraklıydı. Pehlivan hikâyeleri anlatırdı bize. Yere bağdaş kurup merakla dinlerdik. Bizler masallarla değil, gerçek pehlivan hikâyeleriyle uyurduk.
Bütün kitaplarını severek okuduğum Erdinç Ozan'ın konuyu ele alış, işleyiş biçimine olan hayranlığımı belirtmeden geçemeyeceğim. Hele de eserin sonunda okuyucuyu ters köşe yapması yok mu… Bazen kahkaha attırır bazen de salya sümük ağlatır.
Başpehlivan olmayı yaşamın gerçeği olarak kabul etmiş bir çiftçinin; çobanlık yapmış bir göçmen çocuğunun hedefe ulaşmak için gerekli olan çalışma disiplininin, azmin, gayretin ve asla vaz geçmemenin ibretlik belgesi olan bu yapıt Magirus lakaplı İbrahim Gümüş'ün gerçek yaşam öyküsüdür.
- Ahmet ÇETİN
İzmir