Halama Benzediğim İçin – Cihan Aktaş – Pınar Yayınları

Halamın ona benzediğim yıllardaki yaşına yaklaştıkça, bu benzerliğe aklım yatmaya başladı. Mesela halam rahmetli sohbet etmeyi severdi. Sohbet arasında sözü ele geçirip de bir hikaye anlatırken küçük hikaye sokaklarına da dalardı ama bu küçük sokakları canla başla tasvir ederken ana hikayeyi asla ihmal etmezdi ve her zaman ustalıkla dönüş yolunu bulduğu için dinleyenleri sıkmazdı. Ben de seviyorum uzun uzun sohbet etmeyi ve bir de bakıyorum ki söz sırasını ele geçirmişken gereğinden çok konuşmuşum, gereğinden çok açmışım kendimi, karşımdaki can kulağıyla dinliyor diye ona bunu borçlanmışım gibi bir duyguyla. Halam da tabii uzun uzun konuşurdu ama içi dışı bir değildi onun. Bazı cümleleri içine atarak, bazı sorular duymazdan gelerek öyle çok, öyle etraflı konuşurdu ki, bugün konuşmanın, bu asal iletişim biçiminin dışındaki herhangi bir eylemiyle gözlerinin önünde canlandıramaz onu kimse diye düşünüyorum. Biteviye anlatıp durduğu pek çok şey bazen bir tefrika gibi kuşatırdı günlerimizi, bu tefrikaların önemli bir kısmı vefatıyla yarıda kaldı ne yazık ki. (Arka Sokak)