Hazan Serçesi

Bu serüven, gerçek dostluğun onurlu hikâyesidir; can ve kan kardeşliğinin, nifak ehline hayat dersidir. İnsanımız renklidir; mizaha bezenmiştir ruhumuz, samimiyetin ulu kapısıdır özümüz. Hükmün cezasına, hâkim güçlerin karanlık gölgesi düşmedikçe herkesin kabulüdür. Kula kulluk edenler asla güzel anılmazlar; yürek buruldukça, acı bir hatıra gibi yalnızca 'ah' edilirler.
Ardından yasını tuttuğumuz beyaz kelebeklerin hikâyesi uzun, ömürleri kısaydı. Körpecik fidanlar meyveye duramadan budanınca, anaların pamuk yüreğine kor düştü. Can bağı olan kardeşlerin bağrına çöl ateşi düşse de dostluklarının gururlu sesi gök çatıda yankı buldu. Zira bu kadim toprakların doğusu ile batısı arasındaki mesafe, samimi bir gülüşün ahengi kadardır. Kalplerinde yeşerttikleri "Sevgi Ağacı", ebediyen dillerinde barış türküsü olacaktır. Gerçek dost dediğin yaşarken sırta bel, ölürken tabuta el verendir.
Keşke hep hayalini sevseydim; gerçek yüzün, gönül perimin celladıymış. Zemheri ayazına maruz kalan uslanmaz kalbim, bundan böyle cehennemi alazda dahi üşüyecek. Nazarımdaki cezan ise işte o ağırlaştırılmış müebbettir. Ve kuru yaprak, ağaçtan düşerken ağaca dedi ki: Beni dalından savurup attın ya, bir daha asla göremeyeceksin o yeşil günleri."
Gerçeğin aynası gösterdi ki: Seven yanılır, sevilen yabancılaşır ve masal bitermiş; mutlu sonla değil, acı gerçekle…