Her Canlı Sevgi İle Beslenir – Gülsen Atıcı – Gece Kitaplığı

Çocukluğumu koydum içime bir kelebek gibi özgürdü Bir kuş gibi neşeli bir Arslan gibi korkusuzdu özgürdü Hani çocukluk gözlerim arıyorum da bulamıyorum neredesinAy ışığında okumak nede hoştu parlayan ayın altında okumak Ya el işine ne demeli incecik ipliğin arasından tığların geçmesi Boşa değildi iplik iğne bir olmuş karşılıklı çalışıyorlar karanlıkta Ama benim gözlerim çakmak, çakmak parlıyor ay ışığında Ah eski günlerin mutluluğu arıyorum da bulamıyorum neredesinYaşlı gözlerimin püf noktasında saklanıyor pusuda galibaHep böyle kalamaz çünkü yorgun yaşlı gözler parlamıyor artıkBazı güçlü kuvvetli sanki tuttuğunu koparacak gibi görürüm kendimi Aslında yaşım belli ama konduramam ben kendime sen güçlü olmalısın Gülsen yıkılmak yakışmaz sana kimsenin eline kalma derim Kendime güç veririm her işimi kendim görmeye çalışırım Şu korona virüsü de bir atlatsak çok daha iyi olacakHadi hayırlısı sabırla bağlayalım gönlümüzü pas tutmayan Zincire ucunu bağlayalım ardından güneş doğacak