Hoşçakal Kınalıada

Kınalıada ile 1949'da ilkokulu bitirdiğimde tanışmıştım, 2024 Nisan ayı sonunda ayrıldım ya da ayrılmak zorunda bırakıldım. Yıllar sonra bu kitabı okuyacak yeni kuşakların ne olursa olsun Kınalıada'ya sahip çıkmalarını öneriyorum. Belki onlarla adamız yine eski günlerin unutulmaz mekanına dönüşür. Çocukluğumun ve ilk gençliğimin unutulmaz adası Kınalıada, o dönemi yaşamış hepimiz için bir sevgi kaynağıdır. Dünyada ve ülkedeki tüm değişimlerden sonra her yer gibi Kınalı da birçok özelliğini zaman içinde kaybetti, yalnız kendine özgü çekiciliği ile yine de insanlara kucak açtı. Biz yıllar sonra yaz ve kış kalacak şekilde ona döndük. Güzel günler yaşayacağımızı umut ettik ancak birçok engelle karşılaştık. Adanın o eski zarif insanlarının sayısı artık iyice azalmıştı, çoğu ya dışarıya gitmiş ya da hayatını noktalamıştı. Yeni dönemin insanları arasında bulunan ve ev sahibi olan bazı kişiler kiraya verdikleri dairelerin sürekli fiyatını yükselip, kiracılarını taciz etmek üzerine koşullandılar. Sonuç olarak geçtiğimiz yaz adada silahlar patlamaya başladı. O paraları verebilecek kişiler adanın zarif insanları değillerdi artık. Tıpkı eski nazik mal sahiplerinin inceliğinden yoksun yeni mal sahiplerin bir bölümü gibi.