İçimizdeki Yalnızlık – Gökhan Kelbat – İkinci Adam Yayınları

Bulanık bir sabahtı, rüzgâr yarı açık pencereden kımıldatırken perdeleri… Yüzükoyun uzan-dığı yataktan çıkarılmak zorunda bırakıldı. Avuçlarında korkunun ıslaklığı damlarken yatağı-na, gözlerindeki isli bulantılar ile dalıp giderdi tavandaki boşluklara. "Aman yarabbi yine aynı senaryo mu?" diye aklına düşen ilk ürpertiydi, onun adına güne başlamak. Güne uyanmanın tüm dirilişinde yıkılmaya yeminli bu ruh, mevziisinden çıkarılmak zorunda bırakılırken duy-duğu o tarifsiz sızı "Ölmek istiyorum eyy uykunun sahibi!" diyordu, Uykusunu bozan bu ha-yatı yaşamak istemeyişini, penceresine sinen ışıklara haykırıyor ve o haykırdıkça, şehir gün gibi parıltılara bürünüyor, o ise günün tüm neşesinde gömülüp gidiyordu karanlığa. Ahh o da istemezdi ki böylesine uykusu bozulan adam olmak ve daha içli, ciğerleri paramparça eden bir ahh çekerek "Ben de istemezdim böylesine rüyalara inanmak," diyordu.