5 Mayıs sabahı İskender Öksüz'ün "Az önce eşim Emine Işınsu'yu kaybettim." mesajıyla güne başladık. Uzun zamandır rahatsız olmasına rağmen böyle bir haber karşısında dillerimiz lâl oldu. Yakup Kadri Karaosmanoğlu Ankara romanının ikinci baskısı için yazdığı önsözde "Ya son bölümde hayalini kurduğum Türkiye'nin gerçekleşmesine doğru bir gelişme olmuş mudur? Ben, o zamanlar, bir gün gelip de öleceğini aklımdan bile geçirmediğim Atatürk'ün öncülüğü ve rehberliğiyle bu ideal Türkiye'ye yirmi yıl içinde varacağımızı umuyordum." diyor. Biz de Yakup Kadri gibi rahatsızlığını bildiğimize rağmen bir gün gelip de ablamız, ustamız Işınsu'nun göçünü toplayacağı, Türk Edebiyatının soyadı gibi "Öksüz" kalacağını aklımıza getirmek bile istemiyorduk. Türk edebiyatının önemli kalemi, ablamız, ustamız Emine Işınsu'yu kaybettik.Dünya kuruldu kurulalı nice medeniyetler geldi geçti, imparatorluklar yıkıldı, devletler kuruldu, dağıldı. Yeryüzünden sayısız insan geldi geçti. Bir insanın vefatından sonra bu dünyadan gelip geçtiğine şahit olan bir mezar taşı ve onu tanıyan eşi dostu yakınları olur. Birkaç kuşak geçer yerel yönetimler mezarlıkları kaldırır ne mezar taşı kalır şahit olacak, ne de onu tanıyan insanlar. Bu dünyada ölümsüzlüğü tadanlar sadece ardında eser bırakan sanatçılardır. Küçük Dünya'dan Cambaz'a, Azap Toprakları'ndan Hacı Bayram'a onlarca eser ile ölümsüzlük şerbeti içen Işınsu Abla'ya rahmet olsun.Kendisinin rahatsızlığı dolayısıyla hiç görüşmek kısmet olmadı. Emine Işınsu özel sayısında, hazırladığımız armağan kitapta çalışmalarımızı eşi İskender Öksüz ile yıllarını birlikte geçirdiği Yağmur Tunalı ile birlikte hazırlasak da Emine Işınsu'nun manevi desteğini sürekli yanımızda hissettik. Ne zaman bir zorlukla karşılaşıp çözsek genel yayın yönetmenimiz Hakan Sarı'nın: "Emine Ablamın himmeti daim olsun. Bu işi de hallettik. Bir yerlerden bize eli uzanıyor" sözleriyle karşılaştık.Rahatsızlığının başında Ahi Evran romanını hazırlıyordu "Güzel kelimelerimi bulamıyorum" serzen...