Ülfet meselenin vahametini anladı. Hemen bir çarşafa bürünerek Pakize ile beraber konaktan çıktı. Anası bu tür­lü gelişinden şüphelendi. Endişeli bir surette yüzüne baktı. Mesele anlaşılınca:-Burada otur! Canları isterse... Diyerek endişesini, melalini, hicabını giderdi. Şimdi Pakize’ye:-Kızım bana benziyor mu? Diye sorsa alacağı ce­vap:-Tıpkı! Kelimesi idi.Filhakika Ülfet tıpkı annesi gibi bu hayatı ölünceye kadar terk edemedi. O da en sonra bir iskerlet ihtiyarlı­ğında da bir hamamcı hanım oldu kaldı.