El değiştiren hatıralarZamanı genişletiyorGeriye gittikçe kararan görüntülerBembeyaz bir sabah ışığına bürünüyorGüneş daha doğmamışAma her yer aydınlık sankiŞairin dili inceldiğinde, ışık daha da bir ihtişamla dolar evrene. Hem kör eden hem kamaştıran ışık, gerçek ve hayal dünyalar arasında sessizce, maharetle örer ağını. Zafer Şenocak’ın bu şiirlerinde ses–hece–nefes, “ilk ışığın” ifadesinde dilsizliğe pansuman bir sessizlik örüyor. Kulak verenler ışık diliyle karşılaşacaklar.