Neydi bizi mutlu kılan şey? Şartlar mı, ruhumuz mu? Ruhumuzsa ne güzel, isteyerek açar gönlümüz­deki çiçekler. Şartlarsa eğer, istememekle hür olan ruhumuz nasıl mutlu eder? Yaşamanın bile bir şartı vardı işte. Ne kadar vazifeni, hayatın senden istedik­lerini yerine getirsen de karşılığında senin istediğin değil, hayatın sana yakıştırdığı kılığa bürünmeliy­din. Böyle mutlu olmayabilirdin ama görünebilirdin: Çünkü herkesin görünmeye ihtiyacı var. Çünkü, herkes başkası için yaşar. İşte, ben bu dengeyi bozacağım. Görevi kendim seçmesem de, kuralları kendim koyacağım. Bir insan yaratacağım ve kimse­ye muhtaç olmayacağım. Bir insan yaratıp bir insan kurtaracağım!