İnsanlık Yalnızlığında Oturur – Halil Cibran – Gece Kitaplığı

Yolculuk ettiğim günlerden birinde bir adada başı insana benzeyen ayakları demirden olan koca bir yaratık gördüm, toprak yiyip deniz içiyordu. Uzunca bir zaman onu uzaktan izledim. Sonra yanına yaklaşıp , "Hiç doymayacakmısın? açlığın , susuzluğun hiç geçmez mi?" diye sordum ve bana şöyle cevap verdi"Evet doydum, hayır daha doğrusu, yiyip içmekten yoruldum; ama yarın yiyecek toprak ve içecek deniz bulamam diye korkuyorum."