İstanbul'un işgal yıllarına dair anlatılar çoğunlukla siyasetin ve diplomasinin gölgesinde kalırken, bu eser şehrin görünmeyen yüzünü kayıt altına alır. Sokakların, yetimhanelerin, göçmen mahallelerinin, fabrikaların, okulların ve farklı toplulukların gündelik hayatını aynı çerçevede buluşturarak savaşın ardından ayakta kalmaya çalışan bir şehrin toplumsal portresini çizer. Resmî tarihin dışında kalan ayrıntılar, dönemin insan manzaralarını bütün çıplaklığıyla görünür hâle getirir.
Araştırmanın merkezinde aynı şehri paylaşmalarına rağmen birbirinden büyük ölçüde kopuk yaşayan insanlar vardır. Türkler, Rumlar, Ermeniler, Yahudiler, Levantenler ve savaşın sürüklediği binlerce mülteci; eğitimden yoksulluğa, ticaretten çocuk suçluluğuna kadar uzanan geniş bir toplumsal ağ içinde birlikte değerlendirilir. Eser, tek tek olayları anlatmaktan çok, işgal altındaki İstanbul'un nasıl işlediğini anlamaya çalışan bütüncül bir şehir okuması sunar.
Aradan geçen yüzyıla rağmen kitap, değişen yönetimlere, savaşlara ve toplumsal dönüşümlere rağmen büyük şehirlerin ortak sorunlarının ne kadar kalıcı olduğunu da düşündürür.