Işığa Giden Yol

Bu kitap, yaşanmış acıları sergilemek için yazılmadı. Ne bir ağıt ne de bir hesaplaşma. Bu metin, susturulmuş bir çocukluğun sessizce kayda geçirilmesidir.

Bir annenin yokluğuyla başlayan, yatılı okul koridorlarında derinleşen; açlıkla, utançla ve disiplinle biçimlenen bir hayat… Anlatıcı, kendini merkeze almadan, olan biteni olduğu gibi aktarır. Ne abartır ne saklar. Çünkü bazı gerçekler bağırmadan da duyulur.

Bu roman; yoksulluğun nasıl bir ahlâka dönüştürüldüğünü, şiddetin nasıl normalleştirildiğini ve bir çocuğun hayatta kalmak için nasıl "taşımayı" öğrendiğini anlatır. Aynı zamanda yazılanlar, konuşmanın mümkün olmadığı yerde nasıl bir sığınak hâline geldiğinin de tanıklığını yapar.

Bu bir iyileşme hikâyesi değildir. Ama dağılmamayı seçmiş bir insanın hikâyesidir.