İslam Kardeşliği – Abdullah Nasıh Ulvan – Ravza Yayınları

Kardeşlik öyle bir iman gücüdür ki, birbirine İslami inanç bağıyla, iman ve takva kuşağıyla bağlanan her kişiye karşılıklı güven duygusu, hürmet duygusu, sevgi ve şefkat dolu derin bir şuur verir. Bu doğru şuur, Müslümanın nefsinde asil duyguların en sadakatlisini, doğru duyguların en temizini meydana getirir.

Olumlu durumlar karşısında yardımlaşma, karşısındakini kendine tercih etme, merhamet, af, sıkıntılı zamanında sıkıntısını gidermek gibi hayırlara koşar. Olumsuz durumlar karşısında, insanların canlarına, mallarına, namuslarına, insani şereflerine zarar veren her şeyden kaçınır.
Bu sebeple, Allah için dostluk; imana sıkı sıkıya bağlı bir sıfat, takvaya arkadaş bir haslettir. Şu hâlde imansız kardeşlik olmadığı gibi, kardeşlik olmadan da iman olmaz. Nitekim takvasız arkadaşlık olmadığı gibi arkadaşlık olmadan da takva yoktur.

Şüphe yok ki kardeşlik imandan soyutlanırsa şahsi faydalara, bireysel çıkarlara bağlanır kalır. Dostlukta takvadan ayrıldığı zaman peşinden düşmanlık ve kin gelir. Bir Müslümanda iman ve takvayı bulur da sadık bir kardeşlik ve ihlaslı bir dostluk bulamazsan bil ki o noksan bir imana, güvenilmeyecek bir takvaya sahiptir. İmanla kaim, takva ile kaynaşmış insan nefsi, iman ve takva konusunda kendisine eş diğer bir nefisle mücerret karşılaştığında, ilk karşılaşma anında cana yakınlık duygusunu içinde duyar, ilk tanışma anında içinde temiz duygular hisseder. Sanki tek şahısmış gibi kaynaşırlar. Kalpleri tek kalpmiş gibi birbirini çeker. Sevgi, bu durumda damarlarında akar. Kardeşlik, kanları içinde gezer, muhabbet yüzlerinde parlar. Ashab-ı Kiram'dan iki kişi bir araya geldiler mi, ikisinden birisi diğerine Asr suresini okumadan ayrılmazlardı. Sure okununca biri diğerine selam verir ve ayrılırdı. Bunun manası da şu oluyor; bu iki kişi İslâm üslubu üzere ahitleşmiş oluyorlar. İman ve salih amel üzere ahitleşiyorlar. Hakkı tavsiyeleşmek, sabrı tavsiyeleşmek üzere ahitleşiyorlar. Bu din üzere ayakta duran bu ümmetten olmak üzere ahitleşiyorlar. İmam Şafiî (r.a.): "Kur'an-ı Kerîm'den Asr suresinden başkası indirilmeseydi, insanlara yine yeterdi" derken ne derin bir anlayışa ne ince bir bakışa sahip olduğunu göstermiştir.

Kardeşlik böyle olunca, iki kardeşten her biri gidişatında, ahlakında, muamelelerinde yeryüzünde yürüyen bir Mushaf gibidir. Çünkü hayatında Kur'an'ı program, İslam'ı prensip edinmiştir. Zaten İslâm kalp ile inanmak, dil ile bu imanı ikrar, İslam'ın rükünleriyle amel etmekten ibarettir.