Bir çalışmanın iç öyküsü:Akademik yaşamın ilk evrelerinde genellikle yabancı yazında görülen, beğenilen bir çalışma seçilir ya da “acaba bu konu bizde nasıldır’’ gibi akademik bir merakla çalışma konusu belirlenir. Bazen bu yöntem yabancı bir çalışmanın dilimize çevrilmiş versiyonu olmaktan ileriye gidemez. Bazen ise sağlam kuramsal temellere dayalı özgün bir esere dönüşebilir.Zaman içinde araştırmacı “konu bulma’’ gibi bir sorundan kurtulur. Zaten ilgi alanı içinde olduğu kadarıyla akademik âlemin ajandasının farkındadır; bu kapsamda konu bulma yerine bir araştırma problemi formüle ederek yola çıkar. Ancak araştırmacının bir başka kılavuzu daha vardır: Gözlem. Karl Weick’in (1995) tabiriyle “semptom’’lar araştırmacıya ışık tutabilir. Yani araştırmacı bazen “Niçin’’ (Whetten,1989) sorusuyla başlayıp “kuramsal arka planını bilmediği’’ bir davranışı örgüt, grup veya birey düzeyinde gözleyerek sahadan kurama gidebilir. Hatta “kuramın gözlemi açıklamakta kifayetsiz kaldığını“’ hissettiği durumlarda bazen disipline edilmiş ve mevcut yazına göre kabul edilebilir bir sapma dahilinde (Sutton ve Staw, 1995); yani, ortodoksiden de çok uzaklaşmadan konuyu teorize etmeye da kalkışabilir.İşletme biliminin biraz doğa bilimlerine benzeyen, gözle görülür, elle tutulur somut bir yanının da olması bize bu fırsatı sunmakta. 2001 yılında işletmelerin sosyal sorumlulukları üzerine çalışmaya başlamam “gözlemden kurama gitmeye çabalama rotasını’’ takip etmiştir. Önce paradigma özrü nedeniyle “işletmelerin sosyal sorumlulukları nasıl ölçülüyor, işletmeler bu bağlamda neler yapıyor, anket mi yapsam, örneklemi ne olmalı...“ soruları ile başlamıştır bu yolculuk....Epey bir ölçek geliştirme ataklarına paralel olarak ilgili yazını da anlamaya çalışırken önce biraz yüzeyel ve samimiyeti şüphe götüren bir şeyler çıktı karşıma.. Sanki çorbasını döken çocuğa çorbanın dökülmeden içileceği öğreten bir sosyal gerçeklik inşa ediliyor (Berger&Luckmann:1966) gibi gelmişti. Hemen “örgüt kuramının uzağında...