Dost diye sarıldık, sırtımıza hançer oldu,
Her söz bir zehir gibi aktı damarlarımıza,
Bu kirli düzen bize zindanlardan dar oldu,
İsyanı nakşettik suskun duvarlarımıza.

Küllerle örttük içimizde yanan ateşi,
Gerçeği susturduk, yalanı baş tacı ettik,
İnancın yerine koyduk geçici hevesi,
Kendi elimizle umutları katlettik.

Ne göğe yakarış kaldı ne yere bir sığınak,
Yalnızlık içimizde büyüdü kara bir dağ gibi,
Her adım uçuruma, her nefes ayrı bir tuzak,
Yaşadık sanırken tükendik bir an gibi.

Son sözümüz isyan, son bakışımız yara,
Ne umut kaldı içte ne de yarına heves,
Kendi ellerimizle döndürdük ömrü dara,
Yaşamak dedikleri sadece tükenen nefes.