Yaşadıklarım bir sınavdı, ateşte yürümek gibi. Alevler yüreğimi sarmışken, dışarıya buzdan duvar örmekti.
Aile kavramını tatmadan, özlemle, acıyla, hüzünle, gözyaşıyla, yoklukla büyüyüp ama yılmadan hayat savaşının içinde buldum kendimi.
Her savaşım bir öncekinden daha beterdi.
Bu yolda çakıl taşlarına, ateşlere, karanlık sulara büyük dalgaların içine düştüm ama bir şekilde çıktım.
Tek amacım, namusumu koruyup hayatta kalabilmekti.
Zerda'dan sonra da şerefli bir anne olmaktı hedefim ama her şeyden önce Allah'a karşı dürüst bir kul olmaktı istediğim. Yanlıştan, kötülükten, yalandan hep kaçtım ve iyiliği, doğruluğu seçtim.
Ben bu zorlu savaştan, yani kendi cehennemimden böyle çıktım, sizler de çıkabilirsiniz.
Biz kadınız, anneyiz, yeter ki savaşmayı bırakmayalım.
Ben yılmadım ve bu savaşı çabalayarak kazandım.
Biz insanların kaderini kendi çabalarına bağlı kıldık. (İsrâ Suresi 13.ayet)