Dertler dizde durulur, keder özde karılırKadersiz gönüllerde gün geceye sarılırYağmur küser yaprağa, kara toprak yarılırAğlayanı, güleni seçer kader evleriBulutların burcunda, suların ocağındaYıldızların elinde, ayların kucağındaGüneşin otağında, sahranın sıcağındaBir âlemin bahtını biçer kader evleriBazen olur bal bulur baklava, böreğindeBazen ağlar elleri çayında, çöreğindeBazen alev taş olur, yer yanar yüreğindeBazen buzlu suları içer kader evleriBazen avlar baharda yola düşen yelleriDalda bomboş bırakır gül bekleyen elleriBazen olur parçalar kurulan hayalleriBöler birer, ikişer, üçer kader evleriKâinatın keyfine âlem dese hep deliVuslat vaki olunca kim dinler ki engeliDost eline çağırsa bir dostunu dost eliGeceleyin gökleri geçer kader evleriKimisi yüreğinde yapayalnız yanar hepKiminin yarasına kim dokunsa kanar hepKalanlar gidenleri kaybedince anar hepÖlümün özlemini ölçer kader evleriKar altında ruhunu dinlendiren yüreklerAğaran şafaklardan sonsuzluğa yol beklerBilirler ki gidenler bir gün hep geleceklerGözlerinde gülerek göçer kader evleri