Kalbe Yazılan Kader'de şiir, vitrine konmuş bir duygu değil. Yaşanmışlığın içinden gelen bir ses. Otobüs durakları, dar sokaklar, çay buharı, işin yorgunluğu, eve dönülen yollar ve içe atılan cümleler, satırların zeminini kuruyor.
Sevda var. Kırılma var. Onur var. Bu duygular, romantik bir anlatıya sıkışmadan, hayatın gündelik ağırlığıyla birlikte görülüyor. Kadınların taşıdığı yük, göçün izi, geçim derdi ve susmayı seçen kalbin direnme hâli, şiirlerin içinde canlı kalıyor.
Kalbe Yazılan Kader, gösterişli cümle aramayan okura yakın gelir. Çünkü burada sözü süslemekten çok, doğru yere koymak var. Sayfalar ilerledikçe okurun içinde tanıdık bir yer açılır. İnsanın kendine itiraf edemediği şeyler, bir başkasının satırında usulca görünür olur.