Karamel’in Gezileri – Adil İzci – Uçan At Yayınları

Tüm evi bir gezdi, "Tamam" dedi baba, "gidebiliriz."
İndik sitenin otoparkına; otomobilin lastiklerini yokladık, bir sorun yok. Valizlerimizi bagaja koyduk, bindik.
Arkada sağ yanda oturacağım, kemerim bağlı kalacak. Baba olur ya hızlı fren yaparsa asla korkmayacağım. Yolculuk boyunca kemerime el sürmeyecek, ön koltuğa, babanın kucağına falan gelmeyeceğim.
-Bir gereksinmem olduğunda -özür dilerim, yani kaka maka gibi- bir kısa öbür uzun iki hev edeceğim. Hev heeev yani. İstediğim kadar sohbet edebiliriz. İstediğim kadar uyuyabilirim. Zaten sık sık dinleneceğiz. Birbirimize iyi yolculuklar diledik; baba son olarak önüme büyük bir yastık koydu; uzandı, ben de uzandım; bir öpücük aldı, ben de bir öpücük verdim. Kapıdaki görevli amca da güle güle gidin, güle güle gelin dedi.

Cici Havhav Karamel