Kendimden Biri Değilim

Daldığım kök indiğim yaprak sustuğum sebep içinSuyu büyüttüm nergisi açtım kimse değilimBir vakitler çok uzun zaman önce evvelden beriHenüz sureti yokken azalan elleriminHenüz gecenin karnına düşmemişkenBelki biraz daha yürürüm diye çıktığım bu dünyaBelki biraz kendimde kaldım belki çok defaAdını unutmuş bir ağrıda eğri durdumBoynumu kâğıda sürdüm uzandım orayaYazdıkça inledim yazdıkça bu azaptır diledimAlnımın atlasında dolaştım belki bir yüzyılGölgeme indim gövdemi seyrettim harcımı döktümDöndüm kendi pergelimle çizdim dilimin çemberiniKumaş verdim mürekkebe suya terziydimDedim üzerimde taşıdığım bu ten benim değilDedim değilim kendimin içinde bir kimse