Kendine Sesleniş – Fadıl Oktay – Mühür Kitaplığı

ben kimsenin görmediği bir rüyada kaçak yaşıyorumıssız köylerdeki yaban incirlerine benziyorum unutuldukça çürüyenbirilerine bir şeyleri anlatmaya nerden başlayacağımı bilmiyorumiçimde gezen sürekli bir sevgili değiştirme isteğiyle boğuşuyorumçocukluğumu satışa çıkarsalar kendiminkine beş kuruş vermemben artık nasıl öldüğümü anlatıyorum dostlarıma çünküaslında hiç kimse yok suçlayacak etrafta kendimden başkakalkıp sabahları su içmeye dere kenarlarına iniyorumağzımda tuz ve limon, kalbimdeyse bir yıkım ve yalnızlıkgörseniz benim dudaklarım nasıl iki iri sıkılmış yumrukgörseniz benim ruhum nasıl da kendinden bezmişsanki bir bahçede son nar sanki bir asmada son üzümoturmuş kendi kendime en içli şarkıları söylüyorumçünkü her şeyin fazlası zarardır, suskunluğun da