Koltuk Düşkünü Öyküler – Tuncay Dağlı – Karahan Kitabevi

Bir süredir yıllarını verdiği gazetenin sahibi ve üst düzey yöneticileri değişimden söz ediyordu. Yeni, çağdaş ve modern işletmeden, eğitimli, güler yüzlü genç çalışanlardan bahsediyorlardı. Ve bu doğrultudaki adımlar bir süre önce atılmış, yaşı belli bir seviyeyi geçmiş emektarlar yolcu edilmişti. Personelin yaş ortalaması, kendi yaşının çok altındaydı. Kendisi altmışa merdiven dayamıştı. 'Korktuğum başıma mı gelecek yoksa?' diye düşündü. Tüm çalışma yaşama, ay-ay, gün-gün, gözünün önünden bir film şeridi gibi geçti. Kimlere iyilik, kimlere kötülük yaptığı geçirdi aklından. Sevenlerini, sevmeyenlerini, işsiz kalırsa kimin kendini arayıp aramayacağını bulmaya çalıştı. İçi burkuldu, yüreği daraldı. Soluk alışverişi sıklaştı. Koltuğuna doğru yaslandı, iki eliyle dayandığı koltuk kenarlarını sımsıkı kavradı. Sanki biri altından koltuğunu çekecekmiş de, yere düşecekmiş gibi oldu...