Kraldan fazla kralcılık, toplumu öyle sardı sarmaladı ki tarifi bile zor. Her yerde onlara rastlamak mümkündür. Haşere gibi her tarafı kaplamışlar. Devlet dairelerinde, özel kurumlarda, çarşıda, pazarda, ailede, parkta, kahvede, sinemada velhasılı aklınıza gelen ve gelmeyen tüm mekânlarda mantar gibi biterler, hayatı canlılara zindan ederler.

Kraldan çok kralcı; örf, adet, yönetmenlik, kanun, kural hatta ahlakta bile olmayanı kendine göre yorumlar. Ailesinden getirdiği zaafiyeti, şahsi kaprisini, sonradan görmüşlüğünü sergiler. Hayatı kendine ait olmayan işlerle geçer. Merhamet, şefkat, tolerans, tevazu kelimelerini çoktandır lügatından atmıştır. Görevi ne olursa olsun dar görüşlüdür. Maalesef tedavisi halen keşfedilmemiş bir hastalığa düçar olmuştur. Yağcı, dalkavuk, riyakâr, iftiracı, habbeyi kubbe yapar. İçin için kaynar, her an için patlamaya hazır bir dinamit lokumunu andırır.

Hayatta olan bütün mağduriyet, mağlubiyet ve haksızlıklarda kraldan fazla kralcıların rolü vardır.