Doğallık uzun süre bir norm olarak iş gördü. Neyin sağlıklı neyin hastalıklı, neyin normal neyin sapkın olduğu "doğal olan"a yaslanarak çizildi; kuir olan da düzenli biçimde "doğaya aykırı" ilan edildi. Bu ayrımı bilim adına onaylayan on dokuzuncu yüzyıl sonundan itibaren yükselen evrimci düşünce ile seksoloji oldu. Belirli davranışları doğallaştırırken başkalarını da doğanın dışına sürdü. Kuir Ekolojiler, bu işleyişi tersine çevirir. Burada kuir, bir eylemi imler ve heteronormatifliği tam da doğa ile çevre tartışmalarının merkezinde sınar. Vahşi doğanın nasıl sessizce heteroseksüelleştirildiğini, doğamekânların cinselliği düzenlemek üzere nasıl tasarlandığını; aynı mekânların kuir amaçlarla, çoğu zaman umulmadık sonuçlarla nasıl geri sahiplenildiğini izler. Hayvan cinselliğinden çevresel adalete, lezbiyen topraklardan ulus inşasına yayılan metinler; seks ile doğanın kesiştiği biyopolitik düğümleri açar. Hepsi de tek bir soruda birleşir: Doğanın alabildiğine sömürüldüğü bir çağda, "doğa" sayılan şeyin kuirlere karşı bu denli hararetle savunulması ne anlama gelir? Edebiyattan felsefeye, coğrafyadan tarihe ve film çalışmalarına uzanan bu kitap; kuir teoriyle çevre düşüncesini kurucu bir kavşakta buluşturur ve doğanın hiçbir zaman tarafsız bir zemin olmadığını, her davada birilerinin lehine tanıklık ettiğini gösterir.