Kukkuklar Ötünce

-Ana bak, bahar geldi. Şey… Hasçam'a nineme ne zaman gideceğiz?- Kukkuklar ötsün de…- Şey, ama…- Kukkuklar bi ötsüün. Çayır, çimen bi yeşersiin. Kır çiçekleri; papatyalar, çiğdemler, menevşeler, tülübabalar bi açsıın… Hey gidim heey, görsünler o zaman bizi: Akbeygir'i eyerler, seni üstüne, heybeyi de arkasına attık mı… Oo oh, bizi tutana aşk olsun! - Ana ben yetim miyim? - Ee, baban var ya işte… - Şey… Kimileri öyle diyor da… - Ah yavrum, baban!.. Köyde kırda, yazıda yabanda çocuk olmak? Üstelik de yetim olmak? Hatta yetim oğlu yetim olmak… Yazar, romanda, Yetim'in inişli-çıkışlı yaşamındaki özlemlerini, duygusal kırılmalarını, karşılaştığı zorluklar ve engeller karşısındaki metanetini, arzu ettikleriyle değil de bulduklarıyla geleceğe yönelişini yalın bir dille okuyucusuna sunuyor. - Nedendir bilmem, bu yıl kukkuklar hiç ötmedi yavrum, hiç hiç… Ötmediler mi, yoksa ben mi duymadım? Ama şey… Onlar artık eskisi gibi ötmüyorlar… Ötmüyo… Öt…